27th October

Guests:

Save The Farooqi Family Home Campaign and Steve from Means To An End Festival/ Bradford 1 in 12 Club

 

The Fall Of A Tyrant

Born in the small fishing town of Sirte, Colonol Muammar Gaddafi rose to become the ruler of Libya. For 42 years Gaddafi dominated Libya with a merciless single-mindedness until in August 2011 he was officially ousted from power following battles between loyalists and the National Transitional Council. As rebel forces approached Tripoli on August 21st Gaddafi’s response, true to form, was “We will fight to the last drop of blood. We will never give up.” On October 20th this claim for Al Qaddafi came to pass as Nato aircraft struck 11 vehicles in an armoured convoy speeding the late Libyan leader out of his hometown.

In a statement released on Friday Nato said “These armed vehicles were leaving Sirte at high speed and were attempting to force their way around the outskirts of the city.” The statement followed on to say, “The vehicles were carrying a substantial amount of weapons and ammunition posing as a significant threat to the local civilian population.”

Questions still remain over the circumstances of Gaddafi’s death, Nato remains adamant they were unaware that Gaddafi was in the convoy, reiterating that it was not Nato’s policy to target individuals. Supporting this statement a Libyan military official said Gaddafi was wounded in a Nato air strike before his capture. However, not all feel this to be the truth, a doctor who examined Gaddafi’s body said that his death was the result of a bullet in his intestines and a bullet hole in his head, both of which were sustained while in captivity. The United Nations human rights office called on Friday for a full investigation into the killing of Colonel Gaddafi and has voiced concerns that he may have been executed post-capture.

Sources have estimated that the financial cost of the UK’s involvement in the Libya conflict could be as high as £1.75bn – almost seven times more than government estimates, according to a new study. Research by a respected defence analyst suggests that the government has given a misleading picture of the costs of supporting the military operation, now in its eighth month, leading to demands of a proper spending breakdown. Concern over funding for the operation has been mounting, as government departments, including the MOD, have to cope with deep spending cuts because of the fragility of the economy.

“Everyone can now draw a line. This is the final curtain. This is the beginning of a new chapter,” declared Guma al- Gamaty af Gaddafi’s death was confirmed. For many though there are still some issues that still need to be resolved. In the case of Libyan dissident Sami al-Saadi and his family on the key issues still very much on the table is that of the torture that went on under Gaddafi’s regime and with Gaddafi gone the focus is on the involvement of British authorities. This week the wife and children of Sami al-Saadi have launched legal proceedings against the British government and its intelligence agencies over the role they played in an operation that had Saadi’s family abducted in Hong Kong in 2004. From here they were flown to Tripoli and held for months in one of Gaddafi’s prisons as Saadi was tortured nearby. Saadi’s eldest child, Kahdija, now 19, has talked of the terror of being separated from her parents and taken to Libya where she knew her father would face torture at best. “The British government speak of human rights and justice – why were they involved with Gaddafi?” she asked “The people who put us through this should be held accountable. I want an apology: they stole my childhood” Like his family Saadi embarked on his own legal pursuit earlier this month joining a list of 30 cases alleging British complicity in their torture or rendition. Saadi’s wife and children were held in captivity for two and a half months. Their father remained imprisoned for six years.

 

Como regar las votaciones para que nos sirvan.

Una de las ilusiones más líquidas de la democracia es aquella de las elecciones. Y si la base de la democracia es la dinámica “participativa” regida por el voto, ya podemos preveer que tan líquida y fácil de derramar es la argumentación de esta perspectiva política. Creo que en muchos lugares se ha hablado de la incapacidad del otro para representar y de la falacia de la intermediación política frente a la necesidad de la acción directa cotidiana de todxs. Es por esto que en este pequeño escrito me concentraré en otras de las limitaciones que le veo a la votación y a la democracia, discusión pertinente especialmente en esta época que nos llaman a votar en las elecciones.

Empecemos por el principio, los candidatos a ser elegidos; A diferencia del imaginario que nos intentan implantar en la escuela con los consejos estudiantiles institucionales -que cualquiera puede ser un candidato elegible- en la sociedad democrática adulta solo en la teoría es cierto que todos podemos ser elegibles. Claro, cualquiera puede ser candidato, pero esa falacia es tan grande como el hecho de que en la sociedad de libre mercado cualquiera puede comprar un Mercedes Benz y vivir en una casa con piscina. En el modelo de representación indirecta no cualquiera puede ser elegido, para poder entrar en una carrera electoral debes tener algunas características para que tu nombre sea recordado o tu propuesta creída. Nuestro sistema político, que no es nuevo, está constituido por un serie de mafias electorales organizadas alrededor de los partidos políticos que funcionan como máquinas de elaboración constante de elegibles, pero estos no son cualquiera de los que integran los partidos: en primera línea siempre encontramos a los hijos, sobrinos, nietos y hasta bisnietos de políticos que han participado en la historia de la nación en esta lógica representativa. Así que estamos llenos aquí y allá de Lleras, Gavirias, Galanes, Rojas y otra sarta de hijos de alcaldes, presidentes y demás que no han visto mejor camino que ganarse la vida como sus padres ya lo había hecho, aprovechándose de los impuestos sociales.

Otra generación de candidatos se ha extendido de la mano del no tan nuevo sistema neo-liberal, y es la de aquellos que se presentan como buenos gerentes, administradores y académicos de la administración pública, todos ellos tecnócratas (poderosos por la técnica) que creen que el problema de la administración parte de asumir los principios de la eficacia, la productividad y la evaluación racional de lo público. Grandes analistas pero profundamente ciegos al ver la realidad que esta mas allá de los modelos teóricos racionales (no todo es solucionable con la ciencia).

Una última tendencia la han tenido reconvertidos políticos, que han nacido en el movimiento social o en el caso de Colombia también en el guerrillero. Aunque muchos de ellos venían previamente de clases medias críticas, también en estos espacios se encuentran auténticos líderes de extracción popular que en su momento decidieron dejar la lucha social y vincularse con la política electoral (y toda la estabilidad económica, cultural y social en general que esta trae). Una vez decidieron por esta vía ingresaron como el resto de los políticos a las mismas dinámicas del clientelismo y corrupción que caracterizan el manejo burocrático de recursos públicos.

Quienes no han pertenecido a estos lugares de origen de sus candidaturas, y estos últimos definitívamente son la minoría, han visto las ventajas de ser político (y hace falta ser ciego o imbécil para no notar la diferencia de trabajar poco y ganar millonadas que obtienen los políticos, a seguir ganándole la vida haciendo horarios laborales completos), o creen de forma honesta en la posibilidad de aportar socialmente al mejoramiento de todxs, desgraciadamente son estos los que más rapidamente encuentran problemas para poder ser realmente elegidos. Pero claro para quedar en la categoría de elegibles tienen que tener la capacidad de: o bien comprar votos directamente o hacer que su nombre y propuesta sean recordados por la gente, y eso en nuestra sociedad del espectáculo no es más que tener la capacidad de montar campañas publicitarias costosas, que solo los mas privilegiados -o con el financiamiento de los mas privilegiados- se pueden desarrollar.

Acá se toca un tema fundamental: para poder ser elegido tiene que tener la capacidad económica de promocionarse, dedicar su tiempo completo a la campaña y tener los gastos cubiertos para hacer las diferentes apariciones en los lugares donde se quiere promover su nombre. Si bien es cierto que la ley colombiana patrocina económicamente las elecciones (entregando aproximadamente 1000 pesos por votos validos al candidato), este patrocinio nunca está en relación con los gastos necesarios para posicionar una campaña: mientras sea para un cargo más alto será más costoso en la medida que es obligación hacerse conocer en distintas localidades, varias ciudades si es el caso, el departamento, la región y el país. Allí es donde entran los compromisos previos que los candidatos hacen con aquellas personas que están dispuestas a financiar sus campañas, quienes a cambio de políticas favorables para sus negocios disponen dinero en cantidad necesaria para que su candidato-funcionario pueda tramitarles los diferentes proyectos que le interesan. A pesar de que Colombia, aunque mediáticamente solo Bogotá, se vea actualmente en un escandalo que parece coyuntural (al cual han salido todas las fuerzas de la salvación moral, encabezadas por el presidente, condenando y “persiguiendo” tal flagelo) lo real es que buena parte de las administraciones locales nacionales y a nivel mundial1 están atravesadas por esta tendencia de la administración: Financiación de campañas por contratos promesa.

Esto deja en el tintero una de las cuestiones más relevantes de la elegibilidad en la democracia, y es la que está atravesada por la condición de clase de los que pueden soportar económicamente las campañas. Puede que los pobres aspiren a puestos políticos, pero a menos que participen en clientelas, se alíen con ricos o recauden de una forma innata los recursos necesarios, la elección de estos candidatos procedentes de las clases populares solo será una excepción que confirma la regla2.

Y ahora: ¿que les tocará hacer a ellos cuando estén sin partidos y sin clientelas en los puestos a los que aspiran? pues no les queda de otra sino empezar a aprender de alianzas, bloques, construcción de mayorías y demás porque en el sistema democrático en el que vivimos nadie puede dirigir solo, debe ponerse de acuerdo así sea con una parte de la clase política para llegar a cumplir sus intenciones. Y allí entonces, aprenderá que la clase política solo sabe de una cosa: reproducirse como dirigentes a costa de los contribuyentes. A la inocencia de querer hacer sin contaminarse de la clase corrupta le seguirá el pragmatismo político en el que el hacer, así sea con la mejor voluntad, depende de aprender a negociar con los corruptos.

Ahora, como empecé esté artículo mantengo que las elecciones son una ilusión muy liquida por que son de esas cosas que independientemente de nuestra participación o no van a seguir sucediendo, votemos mil o quinientos siempre tendremos cada cierto tiempo la elección de nuevos “representantes”. Es una ilusión por que es difícil que alguien pueda representar realmente a tanta gente sin tener canales de comunicación constante, sin pertenecer a nuestras comunidades, respondiendo más a sus propios intereses ideológicos y sociales que a los de quienes votan por el. Pensemos tan solo por un momento en cómo se construyen los programas de gobierno: ¿has asistido a alguna reunión en que te pregunten sobre un programa de gobierno? pues no, los candidatos siempre parten del hecho que saben interpretar el clamor popular (ojo, que no es lo mismo que creer en ese clamor ahí es donde esta el arte de ser político, ser populista). Al final, los programas terminan siendo una reunión de sus prejuicios, sus anhelos de clase, su violenta afirmación del status quo o simplemente una poesía para encantar sirenas que los elijan.

Peligrosos políticos han intentado hacernos creer que si nosotros hacemos los programas y si participamos en sus mesas “pedagógicas” haremos parte efectiva de sus campañas; esto ha pasado con personajes como Antanas Mokus en Bogotá y con muchos de los políticos del Polo en el país. Pues no nos dejemos engañar, detrás de sus aspiraciones están sus propios intereses y, por mas altruistas que estos puedan ser, al final son sus aspiraciones, y a nosotros nos siguen dejando en el lugar de las aspiraciones de los sin voz que no son escuchadas por la clase política de este país. En el mejor de los casos en que propuestas altruistas lleguen a pasar y materializarse en políticas públicas, estas no serán resultado de nuestros anhelos sino de lo que ellos creen que queremos. Frente a los deseos de la clase política es hora de que empecemos a hacer escuchar nuestra voz, construir nuestras propias políticas públicas y desarrollarlas comunitáriamente sin ningún poder que interceda por nosotros.

Defender la democracia y sus elecciones nos hace caer en una gran ilusión por que las transformaciones estructurales que necesita nuestra sociedad nunca serán legisladas en el parlamento, nunca la democracia estará en contra del capitalismo, es imposible ser una contradictora de lo que se complementa. No hay males menores en los momentos de las elecciones, no existen elegibles que puedan mejorar un poco nuestra realidad, cualquier migaja que nos den será un grano más en la dominación a la que nos someten. Habremos que decidir dejar de recoger las migajas y empezar a cocinar nosotros de una ves por todas nuestro propio pan. Y por último, en la medida que se construyan en el mundo cotidiano formas de participación real en que todxs construyamos nuestra realidad sin intermediarios será evidente que no es necesario ni partidos políticos ni elecciones para decidir lo mejor para nuestras comunidades. La mejor participación que podemos hacer no es la del voto, es la del reconocernos en nuestras comunidades con nuestros iguales e ir poco a poco viendo que es lo que tenemos y que lo que nos han quitado. Llegará un momento en el que al analizar nuestra realidad decidamos combatir a aquellos que nos desangran con sus impuestos, alentar a nuestras comunidades a no depender de nadie más sino de nuestras propias fuerzas y energías, gestionar colectivamente la realidad sin programas ni parlamentos ajenos a nuestras calles.

Llegara el momento en que nos demos cuenta lo liquida y frágil que es esta realidad y decidamos simplemente regarla para que se evapore… ese día no nos dará miedo gritar a todos los vientos: El pueblo unido funciona sin partidos, el pueblo organizado funciona sin estado.

Who needs our “needs”

  1. Introduction

There is a common misconception of the increasing energy demand and therefore an essential fallacy in energy policy discussions. We are asked by the right-wing politicians to believe that according to this and that economic parameters, we need nuclear plants and “clean” coal plants in order to avoid blackouts. On the other side, more “responsible” politicians1 claim that renewable energy resources are enough to satisfy the needs of the society. In the end, all the discussion seems like we are all investors trying to figure out which energy sectors are better for the well-being.

I must open up a parenthesis here to note a couple of things before I state my argument. First, we are most surely not investors; quite the opposite, we as the labor force are one of the commodities to be invested on. Second, renewable energy resources are most certainly not enough. And this is not because there is not enough sun or wind in some geographical region, it is because there is no such thing as enough in this social system. The world is not enough.2 Thirdly, I should also note that if you compare the recent data on carbon dioxide concentration in the atmosphere with the investments in renewable energy market, you will recognize an almost complete match in data. Of course this doesn’t show renewables emit carbon dioxide; but it might perhaps trigger some thoughts about why investing on renewable energy sources cannot be a solution to the climate crisis. I close the parenthesis.

What I argue in this short essay is that these sectoral comparisons and the confusion on which energy is “clean” and which is not are immediate corollaries of an underlying misconception on the too generally defined term “needs”.

One of the misunderstandings on this issue started with the development of discussions on whether climate change was natural or human-caused. In that case, climate scientists demonstrated there is significant anthropogenic effect involved; that is, it does not occur naturally due to some changes in solar activities or due to a natural cycle in the climate, but it has positive correlation to human activities in the world. As a scientific discussion, this makes complete sense; but if you try to historicize the climate crisis and put it into a social context, it is rather misleading. It results in the delusion that we as individual human beings are the cause of global climate change. I will argue for the opposite: We as individual human beings are the victims of global climate change, which is caused simply by the capitalist system.3

 

  1. Do “we” “need” “these”?

 

These”

 

An earthquake in Istanbul would flourish the health sector and would create new investment opportunities for corporations working on construction sector. You can make up your own examples: An oil spill in the middle of ocean; an epidemic affecting millions of people; bombings of this and that country to bring democracy or whatever, huge forest fires opening up agricultural areas… 

These are not daily-life practices for – well, most of – us. But I believe it is more than relevant. Take military for instance. United States reserves 4.7% of its national GDP for military expenditures, which amounts to 698,105,000,000 USD. But US is not an exception: France uses 2.2%, which means 61,285,000,000 USD. The list goes on. NATO expenditures in 2010 were 1,084,915,000,000 USD.4 I kindly urge you to try to read these numbers out loud. These are not for our use.

A typical javelin missile costs some 80,000 USD. They are used in wars as if one is feeding the pigeons. And it is good for business. It is in fact by far better for business than are producing apples or founding an elementary school. It means an eventual increase in gross domestic product. It would also increase the energy demand.

And this applies to the previous examples in a more or less similar fashion. These are things that the world economy most certainly needs. But the question is: Do we needthese?

 

Need”

 

Here are just some of the energy steps that go into making your English muffin. (1) The wheat is taken by a fossil-fuel-driven truck made of nonrenewable resources to a (2) large, centralized bakery housing numerous machines that very inefficiently refine, enrich, bake, and package English muffins. At the bakery, the wheat is (3) refined and often (4) bleached. There processes make up for nice white bread, but rob the wheat of vital nutrients, so (5) the flour is then enriched with niacin, iron, thiamine, and riboflavin. Next, to insure that the English muffins will be able to withstand long truck journeys to stores where they will be kept on shelves for many days, or even weeks, preservative (6) calcium propionate is added, along with (7) dough conditioners such as calcium sulfate, mono-calcium phosphate, ammonium sulfate, fungal enzyme, potassium bromate, and potassium iodate. Then the bread is (8) baked and placed in (9) a cardboard box, which has been (10) printed in several colors to catch your eye in the shelf. The box and muffins are placed within (11) a plastic bag (made of petrochemicals), which is then sealed with (12) a plastic tie (made of more petrochemicals). The packages of English muffins are then loaded into (13) a truck, which hauls them to the (14) air-conditioned, fluorescent-lit, Muzak-filled grocery store. Finally, you (15) drive two tons of metal to the shore and back and then (16) pop the muffins in the toaster. Eventually, you will throw away the cardboard and plastic packaging, which will then have to be disposed of as (17) solid waste. All of this for just 130 calories per serving of muffin.”5

Do we need each of these steps? Or is it perhaps only because it turned out to be cheaper in a specific world economy that each muffin should follow these steps? What weneeded in this particular scenario was just a muffin for breakfast, but what the capitalist systemneeded to produce it results in an ecological disaster. It is not our personal fault that we asked for a simple muffin for breakfast. Yet, it most certainly is our fault if we do not fight against the capitalist system and give consent to the destruction of all the world as we know it.6

 

We”

 

What we need is comfortable transportation from one place to another, what the corporations need is that we spend as much as possible during this activity: therefore SUV’s and double-roads. What weneed is to talk with our family and with our friends a couple of times a week, what the corporations need is that we spend as much as possible during this activity: therefore cellphones with an expected lifetime of three months and low-quality disposable cellphones. Notice my repetition on the fact that the capitalist system needs only one thing: profit-maximization. A human need makes sense for capitalism as long as it is marketable.

Yet if something is marketable, this does not mean that it is a human need. Do we need advertisements at every point we look at? Do we need banks? Do we need wars on oil? Do we need unemployment?7 These are needed only for the maintenance of capitalism. These are not our needs.  

A deeper analysis that I will skip here would demonstrate that capitalism indeed needs ecological crises as much as it needs economic crises. For an amazing elaboration on this subject, I enthusiastically refer the reader to Joel Kovel’s brilliant book The Enemy of Nature.

 

  1. What every environmentalist needs to know about capitalism

 

The solution to the ecological crisis, and in particular the climate crisis, has nothing to do with nuclear energy and has almost nothing to do with renewable energy resources. We, as the communists, propose a reduction in total production, a notion in direct conflict with capitalism. We do not promote the construction of solar power plants. We promote the closing down of around half of the existing power plants, and this we propose to do without diminishing the total wealth in the world.8 Only after reducing the energy “demand” by at least one half will we be considering to replace the rest of the power plants with renewables. Only after the abolishment of private property of the means of production is it possible to differentiate our needs from the needs of corporations. Only after the formation of a communist world will it be possible to investigate real human needs. Not before that.

It is not our needs that are the primary cause of global climate change. Global warming is not a direct consequence of our daily-life activities. It is due to industrial, agricultural and commercial activities driven by profit-maximization. There is a tremendous divergence between what we really demand and how the capitalist supply mechanisms work. We are not responsible for causing the ecological crisis, we are the victims. We are the ones who are still starving due to severe droughts, we are the ones who recently had to leave their homes to the extreme weather events, we are the ones who suffer from excessive precipitation. Also, we are the ones who have the need, right and power to put an end to our sufferings. No wind energy company will do that for us.

 

 

1 Al Gore is the leading figure here.
2 An inspiring article by John Bellamy Foster argues the impossibility of the coexistence of capitalism and degrowth.
3 I hope the reader understands where I am heading. I am obviously aware that capitalism only defines certain social relations and is therefore human-caused in the strict physical sense. It is in fact an alienation of real social relations: It does not designate a connection between people; instead, people are means for capitalist notions to connect to each other.
4 Keep in mind that some very big economies such as China, Japan, Russia, Brazil, India, Australia are not members of NATO.
5 Jeremy Rifkin, Entropy: A New World View (New York, Viking, 1980), p.131.
6 Here is another common misunderstanding I should avoid: “The world as we know it” does not only refer to unhappy polar bears, sad coral reefs, melting ice covers on the mountains and some endangered species, it also refers to whatever you understand from human civilization. The question really is about socialism or barbarism.
7 “In these crises, there breaks out an epidemic that, in all earlier epochs, would have seemed an absurdity — the epidemic of over-production. Society suddenly finds itself put back into a state of momentary barbarism; it appears as if a famine, a universal war of devastation, had cut off the supply of every means of subsistence; industry and commerce seem to be destroyed; and why? Because there is too much civilization, too much means of subsistence, too much industry, too much commerce.” Karl Marx and Friedrich Engels, Manifesto of the Communist Party.
8 Well, we most certainly promise to make away with the inequalities in the distribution of this wealth. But that is irrelevant here.


Ege M. Diren

Don’t Kill Yourself!

A letter to an anarchist friend 

I was deeply shocked by what you told me last night in the café.

I know I didn’t say much at the time, almost brushed it aside with a few empathetic mumblings.

But this morning I’ve been struck by the immense sadness behind your words and feel the need for a somewhat delayed reaction.You said, as I am sure you recall, that the world we live in is so bad, so far beyond redemption, that you feel like killing yourself to escape from it.

I never would have imagined that you could feel like that – feel like I do, in fact, though I’ll come back to that later.

You are, after all, young (from my point of view at least), perfectly healthy (apart from a slight cold which I am sure was not a pertinent factor!), in a stable and loving relationship, financially secure thanks to a job you don’t seem to mind too much, actively involved in trying to make the world a better place…

I suppose I shouldn’t be surprised that this is not enough. Why should it be? But you’ve always seemed to me like someone blessed with an inner force of positivity, propelling you forward with such momentum as to leave doubt and despair trailing helplessly along behind.

Maybe if your life had stopped in some way, then I would have accepted that all this debris had caught you up and entangled you in its confusion.

But then it’s not really about you at all, is it? Any more than my own unease and anxiety are about me and my little life.

You’ve had your eyes open long enough to see the whole picture, the picture that most people around us have to blank out of their consciousnesses in order to remain ‘sane’ – which means to carry on living out their phoney existences in a phoney manner without being troubled by the inconvenience of thought.

You’ve seen all that. You’ve seen the layers upon layers of lies that smother us and stop us from growing tall and strong inside as nature intended.

You’ve clambered up on the shoulders of the people you’ve met, the writers you’ve read, the dreams you’ve dreamt, and you’ve seen that beyond the wall that surrounds our everyday lives is another wall, and then another, in concentric circles marking out the limits of our identity, our freedom, our imagination, our potential.

We are all prisoners of a society, a civilization, so life-destroying, so corrupt, so ruthless, so brutal, so all encompassing, that all who see its hideous face revealed are in danger of being turned to stone – immobilised by the sickening dread of complete powerlessness.

How can we destroy this monstrous machine that is pulping into mincemeat so many tender, hopeful, human beings like you?

How can we even start the task of destroying it? Or think about starting to do so?

Whose life is long enough, whose energy and courage sufficient, whose patience and perseverence so divine that they could embark upon such a mission with any kind of confidence?

How can you free someone who doesn’t even know they are a slave?

How can you inspire people to win back something they don’t even realise they’ve lost?

How can you urge them on to fight an enemy that they can’t see, that they can’t distinguish from the wobbly stage scenery and cardboard props of what they have been taught to think of as reality?

After generation upon generation in cages, do birds lose the urge to fly? Or do they just accept that a feeble fluttering from perch to perch is the nearest they are ever going to get?

No, it’s not enough, this half-life we are condemned to lead, with chains and blinkers on our souls as we trudge on and on, turning the treadmill of profit for the greedy, loathsome few, sometimes holding hands or singing together to make us feel less worthless.

It’s not enough even to have tried to escape, to have smashed your head against the wall time and time again, the blood mixing with your tears as you scream that you WILL be free.

And it’s not enough to find some quiet corner of the global prison where you can pretend you are at liberty, to crouch in some sheltered spot, behind a bush maybe, and hum sweet songs to yourself with fingers firmly planted in both ears to stop the sound of humanity’s wailing from disturbing your reverie.

It’s not enough, I know, and I have also often thought that suicide was the only way out – a comforting emergency exit in case it all does finally become unbearable.

My own contemplation of self-murder does not shock or thrill me any more, though. It bores me. It’s been aired so often over the years, the decades in fact, that it’s become stale and indigestible. But when you come out with same idea, it makes we want to weep.

Don’t do it! Don’t kill yourself!

I don’t know how serious you were, but don’t even talk about it, let alone think about it!

I wouldn’t say this if you were already dead, if you had sunk into a way of being so superficial that there really was no point in you staying alive, if you were compromised, polluted or stymied to such an extent that the earthly form we know as ‘you’ had nothing left to offer.

I have nothing against suicide in some, nay many, circumstances.

But to kill ourselves because of our despair at finding ourselves born and trapped in this prison-world is to miss out on an amazing opportunity.

When I was much younger, I had a vision of myself on the top floor of a multi-storey car park in the suburban town where I grew up.

I could no longer bear living in the realm of the plastic undead and I stood on the edge of the wall, the sun in my hair and the breeze making me squint, ready to step into the void.

At the very moment that I stepped out, an old man appeared from nowhere and pulled me back. I didn’t know who he was at the time, but I suspect now that he was maybe the concept of my older self.

He told me that, instead of jumping from the car park, I should simply close my eyes and imagine I was doing so, imagine the fast falling, the impact, the end.

I should think about everything that was now gone. My memories, my connections, my fears, my hopes, my perceived obligations.

And then, he said in this vision of mine, I should open my eyes again and find, to my astonishment, that I was still alive, still there, still real.

But all the rest of me had really gone. All those things I should or would have done would now never be accomplished. All that life I should or would have led would now never unfold. Nothing was expected of me. Nothing was demanded of me. I simply was.

Think now, he said, how and who you want to be, all freed from the burdens you have been persuaded to take upon yourself.

Think now of what potential you possess as a raw human being with the power of moving, talking, interacting with the world around you.

You are an angel fallen from the sky, he said, still draped in the afterbirth of the celestial mother.

You have been sent here to do what you can, do what you must, to help bring about the great insurrection of the enslaved and dispossessed, to help crack open the crust of earthly power and deceit and unleash the tide of cleansing fire that swells beneath.

Imagine if all the would-be suicides in the world did the same – pulled back from the brink and became what they knew deep down they needed to be! What an army that would make, taking on the life-deniers with nothing left to lose!

He saw that I had understood and he said: “Just think – if you had really stepped over that edge, you would have died. Instead, you’ve been born.”

I’ve always remembered this whenever I contemplate suicide, even though it only ever took place in my imagination. I like to think I have lived by it to some extent – but, I’m afraid, not as deeply as I would have liked.

It wasn’t a one-off, though, and from time to time I leap again in my imagination, eyes tightly closed, and open them to find myself wrapped in a fresh skin, pulsating with new determination to leave my constructed self behind and throw my earthly presence, all clean and unencumbered, up against the scaly flesh of the Beast.

So don’t kill yourself – just offer yourself up, time and time again to be used as they see fit by the forces of good, of life, of resistance to evil.

We are all lonely sparks of light, separated from the Whole and homesick for reunion.

That day will come soon enough, but while we still have our own separate form, we have work to do, a destiny to fulfil.

Long may you continue to shine!

Anarchangels at bookfair

Thanks to everyone who attended the Anarchist Bookfair meeting on We Anarchangels of Creative Destruction which resulted in a very interesting and intelligent discussion.

It would be good to hear from any of you with further thoughts – or indeed from others who may have picked up the free booklet of the same name at the event.

The text will go online at some point in the near future.

You can get in touch via paulcudenec(at)yahoo.co.uk

Ekolojide kim önderlik ediyor? Evo Morales “Hareket”e Karşı

* Bu makale, Bolivia Rising blogunda 30 Eylül 2011 tarihinde Cory Morningstar imzasıyla yayınlanan “Who Really Leads on the Environment? Evo Morales Versus the “Movement”” başlıklı makaleden kısaltılarak çevrilmiştir. Yıldız işaretleriyle ayrılan son kısımda, Evo Morales’in Eylül 2010’da konuyla ilgili açıklamasını bulabilirsiniz



Evo Morales, Bolivya’nın yerli halktan gelen ilk başkanı. Ocak 2006’daki meclis açılış konuşmasında Morales’in odağında Kızılderililer’in yıllardır uğradığı ayrımcılık vardı ve Bolivya’yı Güney Afrika’daki apartheid1 dönemiyle kıyasladı. Morales seçim sonucunu Sömürgeci ve Neo-Liberal Çağ’ın sonu olarak selamladı.

Ekim 2009’da Morales, Birleşmiş Milletler Genel Meclisi tarafından “Dünya Toprak Ana Kahramanı” olarak adlandırıldı.

Aralık 2009’da Kopenhag’daki COP15 iklim zirvesinde, Morales hükümeti ALBA ve G77 ülkeleriyle bağlaşıklık halinde tüm devletlerden daha ilerici olduğunu ispat etti. Bolivya’nın önderlik ettiği bu ittifak, dünyanın topyekün ekolojik çöküşünü ve kıyas kabul etmeyecek ölçüde bir küresel soykırımı önlemek için gerekli bilimsel hedeflerde ısrar etti. İronik bir biçimde, bu ısrarları, mevzu bahis ilerici devletleri çevreci “hareket”in çok daha ötesine sıçratıyordu.

Kurumsallaşmış çevreci “hareket” 2006’da TckTckTck adında bir şemsiye örgüt/kampanya altında birleşmişti – dünyanın en güçlü bazı şirketleri ve pazarlama sorumluları tarafından uydurulmuş bir sosyal medya devi. Böyle bir TckTckTck ortağı olarak (ki bunlardan kamuya açıklanan 280 tane var) Corporate Leaders Group on Climate Change’i sayabiliriz, ki bu oluşum Shell, RBF ve Coca-Cola gibi şirketlerden oluşuyor. Bu bilgi açığa çıkarılıp kamuyla paylaşıldığında, TckTckTck onları internet sitesinden çıkardı ve bu Halkla İlişkiler kabusundan kurtulmak için çırpındı.

Yeşil şirketlerin tam olarak kimi temsil ettiklerine dair bir hissiyat edinmek için (ipucu verelim: siz değilsiniz), şunu düşünelim: Bolivya, ALBA ve G77, ülkelerin 1°C sıcaklık artışını aşmamalarını talep ettiler. Katı bir karşıtlıkla STKlar sıcaklık artışının 2°C’yi aşmamasını ve dünya salımlarının 2019’da tavan yapmasını “talep ettiler”! Bunun anlamı şuydu: Salımlar 2019’a kadar eski tas eski hamam artmaya devam edebilir, bu noktadan sonra salım azaltmak için çaba sarf etmeye zahmet edebiliriz. TckTckTck; Avaaz, Conservation International, Greenpeace International, World Wildlife Fund (ve daha birçok REDD2 destekçisi savunucu ya da rantçısı) ve 700’den fazla STK’yı temsil eden (ve onlar adına konuşan) Climate Action Network International’ın da içinde bulunduğu 200’den fazla uluslar arası ortaktan oluşuyor.

İnsan haklarına gelince; yüzlerce şirket STK’sı – halkı küresel ortalama sıcaklıklarda 2°C fazladan bir artışa ikna etmek için kampanyalar yaparak – sadece birkaç onyıl içerisinde gezegendeki hemen hemen bütün türlerin tarihte görülmemiş bir imhasına onay verdiler. [Not: Akılda tutalım; +1°C’nin altında dahi, geri besleme mekanizmaları dahil edilmese bile uzun vadede en az +2.4°C’lik bir artışı üstlenmiş oluyoruz: Ramanathan ve Feng’in 2008 makalesi. Ayrıca iklim bilimci James Hansen’ın artık 1°C’nin dahi kabul edilemez derecede yüksek bir risk olarak görüldüğüne dair uyarısını hatırlayın.]

Şirket STK’larının bizleri kesin bir türler imhasına götürmekte olduğunu hesaba katınca, cezai ihmalin ne anlama geldiğini baştan düşünmek gerekiyor. ABD’de, cezai ihmalin tanımı, oldukça çetin: “İhmal Sebebiyle İşlenen Suçlar (Madde 33.1) Eğer kişi eyleminin (ya da eylemsizliğinin) toplumsal tehlikesinin bilincindeyse, toplumsal olarak tehlikeli sonuçların oluşacağının kaçınılmaz ya da olası olduğunu öngördüyse, istemeksizin de olsa bilinçli olarak bu sonuçlara göz yumduysa veya kayıtsız kaldıysa; bu suç açık maksatlı yapılmış addedilir.” “Kayıtsızlık Yoluyla İşlenen Suçlar (Madde 33.1): Düşüncesizlikle ya da kayıtsızlık sebebiyle işlenen suçlar kayıtsızlık yoluyla işlenen suç addedilir.” “Bir suç; eğer kişi eylemlerinin (ya da eylemsizliğinin) toplumsal olarak tehlikeli sonuçlarını öngörmüş ancak geçerli sebeplere dayanmaksızın bu sonuçların önlenebileceğini beklemişse, düşüncesizlikle işlenmiş suç addedilir.”

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=qJStS5uIRiA

2009’daki COP15’in görkemli yenilgisi ve yozlaşmasının ardından 2010’da Bolivya “Dünya Halklarının İklim Değişimi ve Toprak Ana Hakları Konferansı”na ev sahipliği yaptı ve burada Cochabamba Anlaşması üretildi (Nisan 2010). Anlaşma REDD’i özellikle reddediyor: “REDD ve türevleri +, ++ gibi; halkın egemenliğini ve önsel özgür ve bilgilendirilmiş rıza hakkını ve ayrıca ulusal devletlerin egemenliğini, halkların geleneklerini ve doğanın haklarını çiğneyen pazar mekanizmalarını kınıyoruz.”

 

Morales Önderliğini, Morales’e Karşı Uluslararası Bir Kampanya Yürüten STK Avaaz’la Karşılaştırın

Avaaz, The Climate Group‘un üyesi.

The Climate Group, REDD için bastırıyor.

Rockefeller Brothers Fonu da, zamanla kendi başına ayakta duracak kurumlara evrilecek ev-içi projeler için ticari kuluçka merkezi rolünü oynuyor – Londra’da 2004’te başlatılan The Climate Group da bunların tipik bir örneği. The Climate Group koalisyonu, dünyanın en büyük şirketlerinden 50’den fazlasını ve yerel hükümetleri de içeriyor (enerji devleri BP ve Duke Energy gibi büyük kirleticiler de dahil), Avaaz gibi birçok ortak organizasyonu da. The Climate Group ispatlanmamış karbon yakalama ve depolama (CSS) teknolojisinin, nükleer enerjinin ve biyokütle enerjisinin; düşük karbon bir ekonomi için elzem teknolojiler olduğunu savunuyor. The Climate Group, iklim hareketini sabote etmek için tutarlı bir biçimde çalışan International Emissions Trading Association (IETA) gibi başka şirket lobi gruplarıyla da yakın temas halinde. The Climate Group ayrıca başka inisiyatifler üzerine de çalışıyor; örneğin gönüllü dengeleme projeleri için yeni küresel standartlar tarif eden Voluntary Carbon Standard. Bir pazarlama stratejisi firması, Climate Group’un “Hep birlikte” kampanyasını “yeşil zihin yıkamaya karşı en iyi önlem” olarak seçti. The Climate Group’un Avusturalya, Çin, Avrupa, Hindistan ve Kuzey Amerika’da çalışmaları var. Kopenhag İklim Konseyi’nin de üyesiydi.

ABD tarafından desteklenen Avaaz STK’sı (Soros fonluyor) Halkların Cochabamba Anlaşması‘nı asla onaylamadı. Nasıl başka hiçbir yeşil şirket grubu onaylamadıysa..

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=RtCSB742km8

Çevreci “hareket”? Bu bir hareket, kabul ediyoruz. Vergiden muaf vakıflar aracılığıyla hareketi fonlayan dünyanın en zengin ailelerini ve şirketlerini koruyan bir hareket.

 

*** *** *** *** *** ***

Morales’in REDD ile ilgili duruşu3

 

DOĞA, ORMANLAR VE YERLİ HALKLAR SATILIK DEĞİLDİR

Dünyanın her yerindeki yerli kardeşlerim:

REDD mekanizması ve onun yeni versiyonları olan REDD+ ve REDD++ inşası aracılığıyla doğanın ve daha özel olarak ormanların metalaştırılmasına önayak olmak için kimilerinin liderleri ve yerel grupları kullanıyor olmasından dolayı çok endişeliyim.

Her gün dünyada 36000 futbol sahası kadar yağmur ormanı ya da orman uzantısı yok oluyor. Her yıl, 13 milyon hektar orman ve yağmur ormanı kaybediliyor. Bu hızla gidersek, tüm ormanlar bu asrın sonuna kadar yok olmuş olacaklar.

Ormanlar ve yağmur ormanları, biyoçeşitliliğin en büyük kaynağıdırlar. Eğer ormansızlaştırma devam ederse, binlerce hayvan ve bitki türü sonsuza kadar kaybedilecek. Erişilebilir temiz su alanlarının üç çeyreğinden fazlası, ormanlardaki bölgelerden geliyor; böylece ormanın koşulları kötüleştikçe su kalitesi düşecek. Ormanlar su baskınlarından, erozyondan ve doğal afetlerden koruma sağlarlar. Kereste ürünler dışında da birçok ürün temin ederler. Ormanlar, hala keşfedilmeyi bekleyen doğal ilaçlar ve tedavi öğelerinin kaynağıdırlar. Ormanlar ve yağmur ormanları, atmosferin akciğeridirler. Dünyadaki toplam sera gazı salımlarının %18’i, ormansızlaştırma sebebiyle gerçekleşiyor.

Toprak Ana’mızın yok edilmesini durdurmak, birinci önceliğimizdir.

Şimdilerde, iklim değişimi müzakerelerinde herkes ormansızlaştırmanın ve ormanların kalitesizleştirilmesinin önlenmesi konusunda hemfikir. Ancak, bunu sağlamak için, bazıları, sadece fiyatı ve sahibi olan şeylerin kaale alınmaya değer olduğuna dayanan yanlış bir argümanla, ormanları metalaştırmayı öneriyorlar.

Önerileri, ormanların sadece bir işlevini, karbondioksit emme yeteneğini dikkate almak, karbon pazarında ticarileştirilecek “sertifikalar”, “krediler” ve “Karbon hakları” tedavüle sürmek. Bu yolla, Kuzey’in firmaları, ekonomik elverişliliğine göre, salımlarını düşürmekle Güney’den “REDD sertifikaları” satın almak arasında tercih yapacaklar. Örneğin; eğer bir firma, salımlarını 1 ton CO2 indirmek için “kalkınmış bir ülkede” 40 ya da 50 dolar yatırım yapmak zorundaysa, bunun yerine “kalkınmakta olan bir ülkeden” 10 ya da 20 dolarlık bir “REDD sertifikası” satın almayı yeğleyecek ve ardından bahsedilen CO2 salımı azaltımlarını başarıyla gerçekleştirdiklerini söylecekler.

Bu mekanizma üzerinden, kalkınmış ülkeler, kalkınmakta olan ülkelere salım azaltma yükümlülüklerini devretmiş olacaklar ve bir kez daha Güney Kuzey’i fonlamış olacak ve yine aynı kuzeyli firma, Güney ormanlarından “sertifikalı” karbon satın alarak gırla parayı tasarruf edecek. Ancak, salım azaltım yükümlülükleriyle ilgili hile yapmakla kalmıyorlar, aynı zamanda doğanın metalaştırılmasına da ormanlarla başlamış oluyorlar.

Ormanlar emebildikleri CO2 tonajına göre fiyatlandırılmaya başlanacak. Emilim kapasitesini belgeleyen “kredi” ya da “karbon hakkı” dünyadaki diğer tüm metalar gibi alınıp satılır hale gelecek. “REDD sertifikası” sahiplerinin zarar görmemesi için, bir sürü kısıtlama getirilecek ve nihayetinde ülkelerin ve yerli halkların ormanları ve yağmur ormanları üzerindeki egemenlik hakları etkilenecek. Su, biyoçeşitlilik ve “çevresel hizmetler” adını koydukları şeylere kadar erişen, doğanın bugüne kadar görülmemiş derecede özelleştirilmesi evresi böyle başlıyor.

Biz ormanların, yağmur ormanlarının ve Toprak Ana’nın yıkımının ve küresel ısınmanın sebebinin kapitalizm olduğunu belirtirken; onlar, “yeşil ekonomi” lafıyla kapitalizmi doğanın metalaştırılmasına genişletmeye çabalıyorlar.

Doğanın metalaştırılması tekliflerine destek bulmak için kimi finansal kurumlar, hükümetler, STK’lar, vakıflar, “uzmanlar” ve ticaret firmaları; doğanın bu metalaştırmasının “faydalarından”, ormanlarda ve yağmur ormanlarında yaşayan topluluklar ve yerli halklara bir gıdım koklatmayı öneriyorlar.

Doğa, ormanlar ve yerli halklar satılık değildir.

Asırlardır, yerli halklar doğal ormanları ve yağmur ormanlarını koruyarak yaşayageldiler. Bizler için orman ve yağmur ormanları nesnelerden ibaret değildir, öylece fiyatlandırıp özelleştirebileceğiniz şeyler değildir. Yerli ormanların ve yağmur ormanlarının karbon diye basitçe ölçülebilen bir niceliğe indirgenmesini kabul etmiyoruz. Yerli ormanların birkaç tür ağacın ekilivermesiyle yaratılan fidanlıklarla karıştırılmasını da kabul etmiyoruz. Orman bizim yuvamızdır, bu büyük yuvada bitkiler, hayvanlar, su, toprak, hava ve insanlar birlikte yaşarlar.

Dünyanın tüm ülkelerinin ormanların ve yağmur ormanlarının yok edilmesine veya kötüleştirilmesine karşı birlikte hareket etmesi elzemdir. Kalkınmış ülkeler için bu bir yükümlülüktür; ormanların korunması için finansal katkı sağlamak onların iklimsel ve çevresel borçlarının bir parçasıdırancak metalaştırma aracılığıyla değil. Ormanların korunumuna katkı veren kalkınmakta olan ülkeleri, yerli halkları ve yerel toplulukları desteklemenin ve finanse etmenin birçok yolu vardır.

Kalkınmış ülkeler; iklim değişimi için harcadıkları kamu kaynaklarının 10 katından fazlasını savunma, güvenlik ve savaşa harcıyorlar. Finansal kriz süresince bile, askeri harcamalarını korudular ve arttırdılar. Toplulukların ihtiyaçları ve kimi liderlerin ve yerli “uzmanların” hırslarını bahane ederek yerli halkların doğanın metalaştırılmasına dahil olmasını beklemek kabul edilemez.

Ormanları ve yağmur ormanlarını koruma amacıyla geliştirilen her mekanizma, yerli halkların haklarını ve katılımını garantiye almalıdır. Ancak sırf REDD’de yerlilerin katılımı sağlandı diye de ormanlar ve yağmur ormanları için fiyat biçilmesini ve küresel karbon pazarında müzakereye açılmasını kabul edemeyiz.

Yerli kardeşlerim, kafamızın karışmasına müsaade etmeyelim. Kimileri bize REDD’deki karbon pazarı mekanizmalarının gönüllü olacağını anlatıyor. Bunun manası, alıp satmak isteyen herkesin buna imkanı olması, istemeyenlerin ise bir kenarda uslu uslu oturmasıdır. Birisi Toprak Ana’yı gönüllü olarak satarken diğerlerinin eli kolu bağlı oturacağı bir mekanizma yaratılmasını – hele ki bizim rızamızla – kabul edemeyiz.

Ormanların ve yağmur ormanlarının metalaştırılmasının indirgemeci görüşüyle yüzleştiğimizde, yerli halklar olarak dünyanın tüm çiftçileri ve toplumsal hareketleriyle beraber, Dünya Halklarının İklim Değişimi ve Toprak Ana Hakları Konferansı’ndan çıkan tasarı için savaşmalıyız:

  1. Yerli ormanların ve yağmur ormanlarının, sadece CO2 gömülümü açısından değil, basit fidanlıklarla karıştırmadan, tüm işlevleri ve potansiyelleriyle birlikte entegre bir biçimde yönetimi.

  2. Ormanların entegre yönetiminde kalkınmakta olan ülkelerin egemenliklerine saygı.

  3. Birleşmiş Milletler Yerli Halkların Hakları Deklarasyonu, ILO’nun 169 nolu konanvsiyonu ve diğer uluslararası araçlarla sabitlenen Yerli Halkların Hakları’na tam uyum; kendi bölgelerinin tanınması ve bölgelerine saygı duyulması; ormanların korunumu için yerlilerin bilgisinin yeniden değerlendirilmesi ve uygulamaya konması; yerli halkların katılımı ve ormanların ve yağmur ormanlarının yerli yöntemleriyle yönetimi.

  4. İklim borçları ve çevresel borçlar dahilinde, kalkınmış ülkelerin kalkınmakta olan ülkeleri ve yerli halkları ormanların entegre yönetimi için fonlaması. Ormanların ve yağmur ormanlarının metalaşmasına yol açacak hiçbir türlü karbon pazarı mekanizması ya da “girişiminin” tesis edilmemesi.

  5. Ormanları, yağmur ormanlarını ve onların tüm bileşenlerini de içeren Toprak Ana haklarının tanınması. Toprak Ana ile uyumun yeniden sağlanması için, doğaya fiyat biçmek doğru yol değildir. Tam aksine, sadece insanların yaşama ve çoğalma hakkı olmadığını, aynı zamanda doğanın da yaşam ve yeniden üretme hakkı olduğunun tanınması. Ve ayrıca Toprak Ana olmaksızın insanların yaşayamayacağının tanınması.

Yerli kardeşlerim, çiftçi kardeşlerim ve dünyanın tüm toplumsal hareketleri; Cochabamba’dan çıkan sonuçların Cancun’da kabul edilmeleri ve ormanları ilgilendiren bir eylemliliği tetikleyecek, bu beş ilkeye dayanan mekanizmaların üretilmeleri için harekete geçmek zorundayız. Bunu yaparken, daima, yüzyıllardır nesilden nesile aktarılan, yerli halklarla Toprak Ana’ya saygının yüksek birliğini muhafaza etmeliyiz.

EVO MORALES AYMA

Bolivya Çokuluslu Devleti Başkanı

 

 

1 Güney Afrika Cumhuriyeti’nde 1948 – 1994 yılları arasında Ulusal Parti tarafından uygulanan ırkçı ayrımcılık sistemi. Nelson Mandela önderliğindeki Anti-Apartheid Hareketi ile bu uygulamalar son bulmuştur.
2 REDD (Reducing Emissions from Deforestation and Forest Degradation): Ormansızlaştırma ve Ormanların Kötüleştirmesine Dayalı Salımların Azaltılması (Çevirenin notu)
3 Morales Eylül 2010’da REDD ile ilgili bir açıklama yaptı ve REDD’e muhalefetini detaylı bir şekilde açıkladı. İspanyolca metniburada bulabilirsiniz.



Ege M. Diren

20th October 2011

Guests:

Mark Ayling and Morag from Versificator talking about their benefit CD for Humane Research Trust

Playlist:

Cradle To The Rave -Punx Inna Jungle (Pingu’s Song featuring Tree and The Stump) -Unknown Records
Ste McCabe -Accessorise -Bubblegum Records
Filth Pact -D Beat Is Love
Mark Ayling -Bound -Benefit for Humane Research Trust
Versificator -But Still They Ignore -Benefit for Humane Research Trust
Youth Avoiders -Control
Beng Beng Cocktail -The Minimum Meaning Of Life -Unknown Records
Junkie Kut -Pixel Picture
Jezabella and The Super Dooper Jumping Jupitors -I’ve Got A Space
Stella Zine -Sex Workers Union -Bubblegum Records
Kortatu -Sarri Sarri
The Autonomads -2000 BP -Pumpkin Records
Kobayashi -Henna
Eastfield -Get A Grip
Garden Gang -Target Group Wellness and Wine
Shitty Limits -Wonderflow
Inservibles -Aceptalo Todo

20th October What’s On

The Okasional Cafe is back!

More info at: http://okcafe.wordpress.com/

Saturday 22nd October

London Anarchist Bookfair
10.00am to 7.00pm
Queen Mary’s, University of London on the Mile End Road.
More info: http://anarchistbookfair.org.uk/

Tuesday 25th October

Jeffrey Lewis and The Junkyard
The Ruby Lounge, Manchester
7.30pm

Wednesday 26th October

2pm  “Up Then Brave Women…” Walk

This walk will explore sites  connected with  the radical women’s movements in the city including  trade unionism, the Clarionnewspaper, Votes for Women and the Manchester Guardian.

 

Meet at the Robert Owen statue, Co-operative Bank, Corporation Street

The walks will last 2 hours. £6.00 waged /£5.00 concessions.

Saturday 29th October

Slit Presents: Random Hand
Moho Live, £7

Sunday 30th October

TNS Records and Pumpkin Records Presents: Garden Gang, Eastfield, Revenge of the Psychotronic Man, Black Star Dub Collective, The Kirks and Dangerous Aces.
MANCHESTER Base

Friday 4th November

King Blues
Manchester Academy 2

Saturday 5th November

11am – 4pm Guy F@wkes Workers Bookfare
Bridge Hotel, Newcastle

7.30pm: The Autonomads
OK Cafe Benefit

Sunday 6th November

12.00noon-4.00pm
Northern Anarchist Network Conference
Bridge Hotel, Newcastle

Saturday 12th November

7.30pm: Red + Black Collective presents the Autonomads, Eastfield, Robb Johnson and Black Star Dub Collective
Yorkshire House, Lancaster

Friday 2nd December

7.30pm The Autonomads
Platt Chapel, Wilmslow Road, Manchester.

Saturday 3rd December

10.00am to 4.00pm
The Manchester & Salford Anarchist Bookfair
People’s History Museum

Saturday 10th December

Zounds, Eastfield, Andy T, The Astronauts, Addictive Philosophy, After The Last Sky, Ephemeral Foetus, Luddite Bastard, Chris Butler.
Doors Open 4.00pm. Chris on at 4.30pm.
£10 on door
Derby The Old Bell Hotel

Saturday 17th December

Slit Presents: The Adverts
Night and Day, £10

————————————————–

If you have an event, meeting or gig you would like us to mention on Under the Pavement email radio@underthepavement.org or write to:

Under the Pavement Radio Show,
c/o ALL FM 96.9,
19 Albert Road,
Levenshulme,
Manchester,
England,
M19 2EQ